Kayıt: 06 May 2009
Mesajlar: 1
|
Bayağı bir uzun zamandı yağmurun bardaktan boşalırcasına yağdığı bir Emirdağ’dan Eskişehir`e geliyordum O günden bu yana tam 4 yıl kadar zaman geçmiştir sanırım. Ama onun uzun siyah saçları hala aklımda. Eskişehir muttalip caddesi denilen cadde üzerinde otobüs durağıydı. Otobüs bekliyordum ama otobüs gelince de gitmeye pek niyetim yoktu. Hemen 2 metre yakınımda uzun siyah saçlı bir lise öğrencisi de durakta otobüs bekliyordu. Nedense ikimiz de aptal gibi yağmurun altında duruyorduk. Oysa ki durağın içine girsek tek damla yağmur düşmeyecekti üstümüze.
Gideceğim yöne doğru otobüsler gelip geçiyordu ama ben o kızı bırakıp bir türlü gitmek istemiyordum. Yağmur bir hızlı bir yavaştı. O da binmiyordu otobüse. Acaba gideceği yöne doğru otobüs mü gelmiyordu yoksa o da felekten bir gün çalarcasına yağmur altında ıslanmak mı istiyordu. Bu soruların cevabını düşünürken kıza yaklaşmaya karar verdim. Durup dururken kıza ne diyeceğimi ya da ne soracağımı bilmiyordum. Saati sorsam bahane, otobüsü sorsam yine olmayacak. Ama gitmeden önce o kızla mutlaka konuşmak istiyordum. Yanına yaklaştım ve ona "Siz buralarda okumuyorsunuz yanılmıyorsam" dedim. O da "Nerden çıktı bu?" diye sorunca biraz afalladım ama devam ettim: "Hiç, üzerinizdeki gömlek pembe de!" diye aptal gibi konuştum. Bir an kendimi gerçekten bir aptal gibi hissettim. N’ olmuş pembeyse diye karşılık verecek diye ödüm koptu ki o beni yanıltmadı: "Ne olmuş gömleğim pembeyse!" Bir an ne diyeceğimi şaşırdım. Pembe gömlek giymek yasak değildi herhalde. Sonra kendimi toparladım ve dedim ki: "Bu taraflarda okuyan öğrencilerin gömlekleri ya beyaz ya da mavi olur da, o yüzden sormuştum. Kusura bakmayın." Kızın ağzından kötü bir şey beklerken birden "Ya özür dilerim, yağmur altında ıslanmaktan olacak, ben de ne dediğimin farkında değilim. Neden böyle ıslanıyoruz ki!" dedi ve durağın içine girdik. Artık yağmur damlaları ıslatmıyordu bizi.
O gün ayrıldığımızda kıza telefon numaramı vermiştim. Bir gün, iki aramadı... Üç, dört, beş derken tam 1 hafta geçtikten sonra telefon geldi: Merhaba, ben xxx (ismini açıklamak istemiyorum )! O hiç geçmek bilmeyen bir haftanın sonunda, tam da umutlar tükenmek üzereyken gelen bu telefonla her şey benim olmuştu.
Onunla ilk buluştuğumuz yer benim için harika bir yerdi: Eskişehir orduevinin önünde planlaştık ordu evinin önünde buluşacaktık .. O günü ve yeri asla unutamam. Saat sabahın 7'si. Caddede kimsecikler yoktu. Arkadaşım okulu kırmış ve benimle buluşmuştu, o pembe gömleği ve okul kıyafetiyle. Hele bir köpek sayesinde ilk el ele tutuşumuz daha da güzeldi. porsuk çayı kenarındaki cafelere doğru yürürken(tabii açık bulabilirsek), karşıdan gelen siyah, kocaman bir sokak köpeği bize doğru yaklaşmaktaydı. Ayyy ben korkuyorum diye elimden tutuşu vardı ki, o köpeği kim görse sabahın o sessiz, bomboş caddesinde korkardı ki, ben belli etmedim. Hem korksam ne yazardı ki! Avuçlarımın arasında sımsıcak bir el. İlk aşkımla ilk el ele tutuşumuzun anısına hayatımın en hoş anlarındandı.
İlk aşklar ne kadar güzel başlasa da, ne kadar güzel sürse de, ne yazık ki sonsuza dek gitmiyor. Ve zaten ayrılık da ilk aşkın en acı dostu olur. Altı, yedi ay sonra, çok güzel anıların ardından, hem de doğum günümde ayrıldığımızda, aşkın ne demek olduğunu bir kez daha anlıyor insan. O yere göğe sığdıramadığın anların verdiği sarhoşluk, ayrılıktan sonra kocaman bir boşluğa dönüyor ve ne yazık ki bunun adına da AŞK deniyor.
İşte aşk böyle bir şey. Gözyaşı hiç eksik olmaz. Ya sevinçten, ya da acıdan ama mutlaka ağlatır gerçekten seven insanı. |
|
